Bedrieglijke eenvoud in zwart-wit

Ik kwam weer eens wat tegen. Urenlang kan ik Instagram afspeuren naar fotografen met mooie accounts. Ik stuitte deze week op @ithinkimjustlonely.

Naast een geweldige accountnaam heeft hij ook een geweldige stream (heet dat zo, stream?). De beelden zijn niet alleen op zichzelf pareltjes, ook het geheel mag er zijn.

Hoewel de beelden nogal van elkaar verschillen, passen ze door het consequente gebruik van prachtig zwart-wit toch goed bij elkaar.

Het ene beeld lijkt zorgvuldig gecomponeerd, bij het andere lijkt het alsof hij heeft afgedrukt zonder te kijken. Een snapshotgevoel overheerst.

Veel beelden roepen vragen op. Kleine verhaaltjes met een open einde. Zijn captions helpen niet. “Happy birthday” bij ballonnen, oké. Maar wat moet je met “Eventually maybe” bij een foto van zijn vriendin?

Weten we eigenlijk wie het is? Jazeker, het is fotograaf Jason Lam die onder andere de New York Times en National Geographic tot zijn klanten mag rekenen.

Grappig dat sommige beelden verraden waar hij deze beelden mee schiet. Eenvoudige pocketcameraatjes. Altijd in z’n zak. Zou eigenlijk elke fotograaf moeten hebben.

Bijvoorbeeld deze Sony 20 megapixel powerhouse voor in je broekzak. Twintig megapixels! Dat is niks meer tegenwoordig. Voor nog geen honderd euro.